Rob Mobach

Rob is een Stones en Lou Reed fan in hart en nieren. Rob bespeeld tegenwoordig een imitatie Gibson Les Paul van Epiphone. Wanneer Rob 'los' is speelt hij de sterren van de hemel. Hij geeft bij zijn solowerk de voorkeur aan eigen improvisaties. Soms doet hij dat beter dan het origineel. In ieder geval is het voor iedereen, niet in het minst Rob zelf, een verrassing wat er gaat komen.....

Geschiedenis:

Rob is geboren in Den Helder, op 16-jarige leeftijd begon hij met een eigen gemaakte gitaar met vrienden in een band te spelen in Julianadorp en Breezand.
Favoriete muziek (toen al) "Rolling Stones". Rob speelde voornamelijk ondersteunend slaggitaar.
Toen hij in Schagen ging wonen werd het even stil, dit duurde niet zo heel lang, op een feestavond van school sprong hij op het podium en speelde hij aangemoedigd door het publiek zo maar mee met de aanwezige band.
Vanaf dat moment was het duidelijk: spelen, spelen en spelen.

In de jaren 80 verhuisde Rob naar Friesland, door zijn werk kwam hij in contact met Berend (drummer). Voor hun werk moesten ze weleens een weekje op stap voor cursussen e.d.  Om niet verveeld te raken tijdens dit soort uitstapjes namen ze gitaar en slagwerk mee. Eén avond liep dit wat uit de hand en zijn ze niet meer in bed geraakt, vanaf dat moment spelen Berend en Rob onafscheidelijk samen.

Challenger is ooit gestart door Rob en Berend. Piet was er vanaf het begin bij, ook zijn droom was muziek maken. Na verschillende bassisten en zangers te hebben uitgeprobeerd kwam Ronnie de band versterken.
Feiko hoorde ons spelen in Beetsterzwaag en constateerde dat er eigenlijk nog wat percussie en mondharp ontbrak. Gelukkig had hij hier ook een oplossing voor en sindsdien is Feiko onmisbaar.

Jantine is onze kers op de taart geworden, wij kwamen haar tegen op een muziekavond waarbij zij in een andere band zong. Tijdens onze oefenavondjes hadden we het er vaak over hoe we haar toch zouden kunnen overhalen om eens met ons mee te doen.

Dit loste zichzelf op, ineens kregen we de vraag van Jantine of ze eens een avondje met ons mocht zingen want het was wat stil bij haar eigen band. Sindsdien is ze niet meer bij ons weggegaan, iedereen blij.