Feiko Wouda 

Ik zat nog op de lagere school en zal een jaar of negen zijn geweest toen ik Mick Jagger harmonica hoorde spelen tijdens het nummer Midnight Rambler op Get Yer Ya Ya ‘s Out. Dat heeft een enorme indruk op mij gemaakt. Als er een stoer instrument bestond, dan was dat de mondharmonica; oftewel: de Bluesharp. Alle muziek waar een harmonica te horen was deed bij mij de oren spitsen en beetje bij beetje ging ik dergelijke muziek verzamelen. Het genre was voornamelijk blues en bluesrock en hier en daar een fleugje country. Harpisten als Al Wilson (Canned Heat), Paul Butterfield, Thom Doucette (Allman Brothers Band) vond ik als puber retegoed (en nog steeds). Later leerde ik de muziek van Sonny Boy Williamson, Muddy Waters, Little Walter en vele andere blues pioniers kennen. Pas vele jaren later kwam de echte klapper die mij deed besluiten om eens harmonica te spelen in een band. Dat was Lester Butler van The Red Devils. Ze gaven een geweldig optreden in 1993 in Vera Groningen. Alleen, ik had geen band...

Toch kwam er in 1995 een regionaal bluesbandje op mijn pad. Een lang leven was dat niet beschoren. Gelukkig kon ik me in 1998 aansluiten bij een coverbandje The Healers (tegenwoordig Healers, waar ik nog steeds deel van uit maak, en bekend staat om hun friestalige blues). Door een optreden in 1999, verzorgd door Challenger en The Healers, ben ik kort daarna door Berend benaderd om eens als gastmuzikant mee te spelen (auditie?). Hoe dan ook, ik ben blijven plakken. En ook al was de band toen nog ‘maar’ 12,5 jaar bezig; ik blijf min of meer een laatbloeier...

Materiaal 

De laatste jaren blaas ik voornamelijk door gemakzucht op harmonica’s van Hohner (bluesharp, special20, Marine band, Pro Harp, Golden melody en Big River Harp), want ze zijn op veel plaatsen verkrijgbaar. Ook heb ik een zogenaamde Harpmic: De Bluesblaster van Hohner. Het is een soort fietskoplamp model, die lekker in je hand ligt, en het geeft een vervormd geluid. Zo herkenbaar voor de elekrische bluesharp sound. Daarnaast blaas ik zo nu en dan ook door m'n zangmicrofoon (Shure 58) om wat variatie in mijn spel aan te brengen, want de klank is op die manier akoestisch.

Als harpist ben je altijd op zoek naar de goede sound, maar op een gegeven moment moet je tegen jezelf zeggen: Dit is mijn sound; So be it! Ik heb dan ook na een aantal buizenversterkers van Laney, Marshall en Fender uiteindelijk de keus gemaakt om mijn verdere carrière te spelen over een Fender Blues Junior van 15watt. Een wolf in schaapskleren!

Naast het blazen op de harmonica, zing ik hier en daar een toontje mee en voeg ik door middel van percussie instrumenten details toe aan onze nummers.

Muzikale voorkeur

Uit bovenstaande blijkt dat mijn voorkeur uit gaat naar blues en bluesrock (met als hoogtepunten de muziek van The Allman Brothers Band en Peter Green's Fleetwood Mac) , maar ik kan zeggen dat ik een vrij brede smaak heb. Zo ben ik als enige van Challenger fan van The Beatles en dit geldt ook voor mijn zwak voor Frank Zappa. Verder heb ik een 'haat liefde verhouding' met de muziek van Bob Dylan. Hij heeft juweeltjes van nummers maar ook tenenkrommende deuntjes...The Band, ooit begeleidingsband van Dylan heb ik hoog in het vaandel, zo ook de muziek van Little Feat en The Doors. Ja ik weet het. Het is allemaal ouwe lullen muziek. Daarom voeg ik The Black Keys toe aan mijn rijtje van favorieten. Hun laatste twee schijfjes zijn van ongekende schoonheid!

Toekomst

Ach wat moet ik daar over zeggen...Met regelmaat optreden en zoals ie gaat, gaat ie goed. Maar let wel op wat Jim Morrison ooit zong: The future is uncertain, the end is always near...